تریبـــــون آزاد

کانون نظریه پردازی و گفتمان آزاد دانشجویی

دیروز روی سایتهای خبری آمد در این مورد که یکی از نامزدهای ریاست جمهوری، کارگردان فیلم انتخاباتی اش را مشخص کرده و با او قرارداد امضا کرده است.

کارگردانی که اسمش برای خیلی ها شاید خاطرات جورواجوری را تداعی کند و شاید مثلا آنها را یاد لیست تقلبی امضای هنرپیشه ها در آستانه انتخابات مجلس هشتم بیندازد که وقتی همه شان با تلویزیون مصاحبه کردند و آن لیست کذایی را تکذیب کردند، این بنده خدا چند روزی جایی آفتابی نشد.

اما اسم این کارگردان (که در امور مختلفی مثل تجارت هم شهرت دارد) من را یاد یک خاطره می اندازد مال دو-سه ماه پیش، که مربوط می شود به یک ون! که مسیر بین نمایشگاه مطبوعات تا درب مصلی تهران را طی می کرد و بازدیدکنندگان را جا به جا می کرد.

در ایام نمایشگاه بعد از بازدید به همراه یکی از رفقا سوار یکی از این ونهای سبز رنگ شدیم تا برویم سمت مترو. از شانس ما همین سینماگر و چند نفر از اعضای یکی از احزاب سیاسی، بقیه صندلیها را قرق کرده بودند و مشغول گفتمان بودند. تن صدا هم آنقدر بالا بود که اگر نمی خواستی هم باید در جریان بحث شان قرار می گرفتی!

موضوع بحث انتخابات بود و یکی از آنها می گفت در این انتخابات نباید باز برویم سراغ همان سوژه های تکراری، می گفت دختران شلوار کوتاه اسکیت باز و پسرهای فرمول یکی را باید بی خیال شویم، می گفت مردم باید احساس کنند که ما هم مثل خودشان اهل دین و دیانت هستیم این را که گفت همه شان زدند زیر خنده! بعد یکی دیگر از این سرنشینان در تأیید حرف نفر اول گفت بالاخره باید یک ذره هم این طرفی خرج کنیم و یکی از اعضای تیم با تمسخر گفت «خب حالا چه کار کنیم؟!»

و دوباره همه شان زدند زیر خنده و در همین موقع این کارگردان حاضر در ون در تأیید سخنان دوستش گفت: باید یک کاری بکنیم که انگیزه ایجاد شود، باید بچه ها را توجیه کنیم که هم هدف بزرگ است و هم خطر، چهره ها را مجبور کنید که مایه بگذارند، خرج کنید و ...

¤¤¤

با خودم می گویم اگر مرحوم سهراب سپهری زنده بود، شاید دوباره این شعرش را می سرود که:
در گلستانه چه بوی علفی می آید!

نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/30ساعت 23:49 توسط سید علی مسیحا |

فرمایشات رهبر فرزانه انقلاب در دیدار با اقشار مختلف مردم آذربایجان شرقی در 28 بهمن 1387

اين اقترانِ پر معنائى است. امروز روز اربعين است و حادثه‏ى بيست و نه بهمن تبريز هم يك حادثه‏ى اربعينى است. اربعين در حادثه‏ى كربلا يك شروع بود؛ يك آغاز بود. بعد از آنكه قضيه‏ى كربلا انجام گرفت - آن فاجعه‏ى بزرگ اتفاق افتاد - و فداكارى بى‏نظير اباعبداللَّه (عليه‏السّلام) و اصحاب و ياران و خانواده‏اش در آن محيط محدود واقع شد، حادثه‏ى اسارتها پيام را بايد منتشر ميكرد و خطبه‏ها و افشاگرى‏ها و حقيقت‏گوئى‏هاى حضرت زينب (سلام اللَّه عليها) و امام سجاد (عليه الصّلاة و السّلام) مثل يك رسانه‏ى پر قدرت بايد فكر و حادثه و هدف و جهتگيرى را در محدوده‏ى وسيعى منتشر ميكرد؛ و كرد. خاصيت محيط اختناق اين است كه مردم فرصت و جرئتِ اين را پيدا نميكنند كه حقايقى را كه فهميده‏اند، در عملِ خودشان نشان بدهند؛ چون اولاً دستگاه ظالم و مستبد نميگذارد مردم بفهمند و اگر فهم مردم از دست او خارج شد و فهميدند، نميگذارد به آنچه فهميده‏اند، عمل كنند. در كوفه، در شام، در بين راه، خيلى‏ها از زبان زينب كبرى (سلام اللَّه عليها) يا امام سجاد (عليه الصّلاة و السّلام) يا از ديدن وضع اسرا، خيلى چيزها را فهميدند، ولى كى جرئت ميكرد، كى توانائى اين را داشت كه در مقابل آن دستگاه ظلم و استكبار و استبداد و اختناق، آنچه را كه فهميده است، بروز دهد؟ مثل يك عقده‏اى در گلوى مؤمنين باقى بود. اين عقده روز اربعين اولين نِشتر را خورد؛ اولين جوشش در روز اربعين در كربلا اتفاق افتاد.